نگردی ای فسردن از کمین شعله ام غافل

تو تیغی داری و من مشت خونی در میان دارم

بلندیهای قصر نیستی را نیست پایانی

که من چندانکه برمی آیم از خود نردبان دارم

که درگرد شکست رنگ ذوق آشیان دارم

شرارم در زمین بی یقینی ریشه ها دارد

اگر گویی گلم هستم و گر خواهی خزان دارم