که درگرد شکست رنگ ذوق آشیان دارم

بلندیهای قصر نیستی را نیست پایانی

که من چندانکه برمی آیم از خود نردبان دارم

نگردی ای فسردن از کمین شعله ام غافل

شرارم در زمین بی یقینی ریشه ها دارد

اگر گویی گلم هستم و گر خواهی خزان دارم

گه از امید دلتنگم گهی با یا س در جنگم