گه از امید دلتنگم گهی با یا س در جنگم

که درگرد شکست رنگ ذوق آشیان دارم

شرارم در زمین بی یقینی ریشه ها دارد

اگر گویی گلم هستم و گر خواهی خزان دارم

خیال عالم بنگم نه این دارم نه آن دارم

جناب کبریا آیینه است و خلق تمثالش

من بیدل چه دارم تا از آن حضرت نهان دارم