اگر گویی گلم هستم و گر خواهی خزان دارم

نگردی ای فسردن از کمین شعله ام غافل

که درگرد شکست رنگ ذوق آشیان دارم

شرارم در زمین بی یقینی ریشه ها دارد

گه از امید دلتنگم گهی با یا س در جنگم

خیال عالم بنگم نه این دارم نه آن دارم

جناب کبریا آیینه است و خلق تمثالش