بلندیهای قصر نیستی را نیست پایانی

غم او میهمان و من همین یک بیره پان دارم

سرو کار شفق با آفتاب آخر چه انجامد

تو تیغی داری و من مشت خونی در میان دارم

که من چندانکه برمی آیم از خود نردبان دارم

نگردی ای فسردن از کمین شعله ام غافل

که درگرد شکست رنگ ذوق آشیان دارم