چه سازم چاره این خانه ویرانی که من دارم

دو روزم باید از ابرام هستی آب گردیدن

بجز ننگ فضولی نیست مهمانی که من دارم

دل آواره با هیچ الفتی راضی نمی گردد

جدا زان جلوه نتوان اینقدرها زندگی کردن

به خارا تیشه می باید زد از جانی که من دارم

ز شوخی قاصدش هر گام دارد بازگردیدن