به خارا تیشه می باید زد از جانی که من دارم

دل آواره با هیچ الفتی راضی نمی گردد

چه سازم چاره این خانه ویرانی که من دارم

جدا زان جلوه نتوان اینقدرها زندگی کردن

ز شوخی قاصدش هر گام دارد بازگردیدن

به رنگ سودن دست پشیمانی که من دارم

ز گلچینان باغ آرزوی کیستم یا رب