جدا زان جلوه نتوان اینقدرها زندگی کردن

بجز ننگ فضولی نیست مهمانی که من دارم

دل آواره با هیچ الفتی راضی نمی گردد

چه سازم چاره این خانه ویرانی که من دارم

به خارا تیشه می باید زد از جانی که من دارم

ز شوخی قاصدش هر گام دارد بازگردیدن

به رنگ سودن دست پشیمانی که من دارم