نفس شمار دو ساعت زمانه ای که ندارم

دگر چه پیش توان برد در ادبگه نازش

به غیر آینه بودن بهانه ای که ندارم

لوای فتنه کشیده ست تا به دامن محشر

فغان که بست به بالم هزار شعله تپیدن

نشیمنی که نبود آشیانه ای که ندارم

اگر به دیر کبابم ، وگر به کعبه خرابم