فغان که بست به بالم هزار شعله تپیدن

به غیر آینه بودن بهانه ای که ندارم

لوای فتنه کشیده ست تا به دامن محشر

نفس شمار دو ساعت زمانه ای که ندارم

نشیمنی که نبود آشیانه ای که ندارم

اگر به دیر کبابم ، وگر به کعبه خرابم

من کشیده سر از آستانه ای که ندارم