من کشیده سر از آستانه ای که ندارم

فغان که بست به بالم هزار شعله تپیدن

نشیمنی که نبود آشیانه ای که ندارم

اگر به دیر کبابم ، وگر به کعبه خرابم

ز یاس بیدلی ا م گل نکرد شوخی آهی

نفس چه ریشه دواند ز دانه ای که ندارم