ز یاس بیدلی ا م گل نکرد شوخی آهی

نشیمنی که نبود آشیانه ای که ندارم

اگر به دیر کبابم ، وگر به کعبه خرابم

من کشیده سر از آستانه ای که ندارم

نفس چه ریشه دواند ز دانه ای که ندارم