گداز طینت نامنفعل علاج ندارد

چو سایه خاک به سر داغم از غمی که ندارم

سیاه پوشم از اندوه ماتمی که ندارم

جبین به سیل عرق دادم از نمی که ندارم

نفس گداخت چو شمع و همان بجاست تعلق

قفس هم آب شد از خجلت رمی که ندارم