نفس گداخت چو شمع و همان بجاست تعلق

سیاه پوشم از اندوه ماتمی که ندارم

گداز طینت نامنفعل علاج ندارد

جبین به سیل عرق دادم از نمی که ندارم

قفس هم آب شد از خجلت رمی که ندارم

فکنده است به خوابم فسون مخمل و دیبا

به زبر سایه دیوار مبهمی که ندارم