قفس هم آب شد از خجلت رمی که ندارم

گداز طینت نامنفعل علاج ندارد

جبین به سیل عرق دادم از نمی که ندارم

نفس گداخت چو شمع و همان بجاست تعلق

فکنده است به خوابم فسون مخمل و دیبا

به زبر سایه دیوار مبهمی که ندارم

به صفرنسبت من کرد هرکه محرم من شد