فکنده است به خوابم فسون مخمل و دیبا

جبین به سیل عرق دادم از نمی که ندارم

نفس گداخت چو شمع و همان بجاست تعلق

قفس هم آب شد از خجلت رمی که ندارم

به زبر سایه دیوار مبهمی که ندارم

به صفرنسبت من کرد هرکه محرم من شد

ندیده ام چقدر بیش ازکمی که ندارم