نفس قدح به کف و ناله گل به چنگ برآرم

شبی که بی توجهان را به یاس تنگ برآرم

ز ناله ای که کنم کوه را ز سنگ برآرم

چه دولتی ست که در یاد آن بهار تبسم

به نیم گردش چشمی که واکشم به خیالت

فرنگ را چو غبار از جهان رنگ برآرم

چه ممکن است که تمثال آفتاب نبندد