ندید آسودگی با سبحه تا پیوست زنارم

به دیر همتم پروانه آتش پرستیها

به خط شعله جواله باید بست زنارم

نفس را الفت دل صرفه راحت نمی باشد

مپرس از ریشه باغ تعلقهای امکانی

گسستن در بغل می پرورم تا هست زنارم

چو شمع از سعی الفت غافلم لیک اینقدر دانم