گسستن در بغل می پرورم تا هست زنارم

نفس را الفت دل صرفه راحت نمی باشد

ندید آسودگی با سبحه تا پیوست زنارم

مپرس از ریشه باغ تعلقهای امکانی

چو شمع از سعی الفت غافلم لیک اینقدر دانم

که تا ننشاند در خاکم ز پا ننشست زنارم

وفا سر رشته ای دارد که هرگز نگسلد بیدل