مپرس از ریشه باغ تعلقهای امکانی

به خط شعله جواله باید بست زنارم

نفس را الفت دل صرفه راحت نمی باشد

ندید آسودگی با سبحه تا پیوست زنارم

گسستن در بغل می پرورم تا هست زنارم

چو شمع از سعی الفت غافلم لیک اینقدر دانم

که تا ننشاند در خاکم ز پا ننشست زنارم