عرفی چند به احرام وصو می ارم

بند بندم چونی افسانه دردی دارد

تا کنم ناله قیامت به گلو می آرم

شرم می آیدم از طوف درش هیچ مپرس

جهتی نیست که در عالم دل نتوان یافت

سوی خود روی نیاز از همه سو می آرم

نقش اجناس اشارتکده بیرنگی ست