ننگ بیکاری کسی را بی عرق نگذاشته ست

رنگ اگر گردانده باشد نیست بی تقصیر شرم

لعل خوبان بوسه گاه حسرت پیران مباد

می کند آب این شکر را ز اختلاط شیر شرم

از همین خفت ز خارا می چکاند قیر شرم

از تعلق رستن آسان نیست بی سعی جنون

بر نمی آید به زور خار دامنگیر شرم