بر نمی آید به زور خار دامنگیر شرم

ننگ بیکاری کسی را بی عرق نگذاشته ست

از همین خفت ز خارا می چکاند قیر شرم

از تعلق رستن آسان نیست بی سعی جنون

منفعل شد عشق از وضع تکلفهای ما

دارد از تمکین مجنون ناله زنجیر شرم

زین تنک روبان نمی باید مروت خواستن