چو رنگ می رود از خویش خون نخجیرم

چو اخگرم به گره نیست غیر خاکستر

تبم اگر شکند سر به سر تباشیرم

چه نغمه داشت نی تیر او که در طلبش

سیاه بخت محبت بهارها دارد

به هند نازفروش سوادکشمیرم

نگاه دیده آهوست وحشتی که مراست