که چون شمع استخوان را جامه احرام می گیرم

کمینگاه دو عالم غفلتم از قامت پیری

امل هر جا پرد در حلقه این دام می گیرم

هوای کعبه شوقی به شور آورد مغزم را

به یاد چشم او چندان جنون آماده است اشکم

که هر مژگان فشردن روغن از بادام می گیرم

ضعیفی گر به این اقبال بالد پایه نازش