به زیر سایه دیوار چندین بام می گیرم

به یاد چشم او چندان جنون آماده است اشکم

که هر مژگان فشردن روغن از بادام می گیرم

ضعیفی گر به این اقبال بالد پایه نازش

به ذوق پای بوست هیچ جا خوابم نمی باشد

همین در سایه برگ حنا آرام می گیرم

چو موی کاسه چینی اگر بالد شکست من