هنوز از پرده ساز عدم می جوشد آوازم

ندارد ذره موهوم بی خورشید رسوایی

تو کردی جلوه و افتاد بر رو تخته رازم

شدم خاک و فرو ننشست توفان غبار من

ز درد سعی ناپیدای تصویرم چه می پرسی

سرا پا رنگم اما سخت بیرنگ است پروازم

بنازم خرمی های بهارستان غفلت را