که تا نقش تحیر می کشم بتخانه می سازم

خیال مصرع یکتایی اش بی پرده می گردد

به مضمونی که خود را معنی بیگانه می سازم

نی ام آیینه اما در خیالش صنعتی دارم

سرا پا خار خارم سینه چاک طره یارم

به جسمم استخوان تا صبح گردد شانه می سازم

محبت در عدم بی نشئه نپسندد غبارم را