به میزان عیاری هر زمان سنجیدنت نازم

گهی از خنده کاهی از تغافل می بری دل را

دقایقهای ناز دلبری فهمیدنت نازم

به بازار تمناگوهر بحر تغافل را

زبان شانه می گوید به زلف فتنه پیرایت

که با این سرکشیها گرد سر گردیدنت نازم

ز شبنم اشک می ریزد صبا ای غنچه بر پایت