که با این سرکشیها گرد سر گردیدنت نازم

به بازار تمناگوهر بحر تغافل را

به میزان عیاری هر زمان سنجیدنت نازم

زبان شانه می گوید به زلف فتنه پیرایت

ز شبنم اشک می ریزد صبا ای غنچه بر پایت

به حال گریه آشفتگان خندیدنت نازم

به دست مردمان دیده صبح وصل او بیدل