نبود ای اشک این دشت ندامت قابل جولان

جه انی را به شور آوردن و نشنیدنت نازم

تحیر عذرخواهست از خیال گردش چشمی

که با این سرگرانی گرد دل گردیدنت نازم

در اول گام از سر تا قدم لغزیدنت نازم

نفس در آینه بیش از دمی صورت نمی بندد

درین وحشت سرا چون حسرت آرامیدنت نازم