چو برق از جرات بی اختیار خویش می سوزم

نمی خواهم نفس ساز دل بی مدعا باشد

هوا تا صاف تر گردد غبار خویش می سوزم

فسردن گاه امکان را محال است آتش دیگر

اگر آسوده ام خواهی به محفل چهره ای بگشا

سپندی جای خویش اول قرار خویش می سوزم

نمی دانم چه آتش بر جگر دارد شرار من