اگر آسوده ام خواهی به محفل چهره ای بگشا

هوا تا صاف تر گردد غبار خویش می سوزم

فسردن گاه امکان را محال است آتش دیگر

چو برق از جرات بی اختیار خویش می سوزم

سپندی جای خویش اول قرار خویش می سوزم

نمی دانم چه آتش بر جگر دارد شرار من

که هر جا می شود چشمم دچار خویش می سوزم