وقت آن است که بدرود کنی زندان را

هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است

گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی

دام تزویر مکن چون دگران قرآن را