حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی

گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد

وقت آن است که بدرود کنی زندان را

دام تزویر مکن چون دگران قرآن را