حیا نم می کشد از انتظار کلک نقاشم

گوارا کرده ام بر خویش توفان حوادث را

به چندین موج چون اجزای آب از هم نمی پاشم

نشستی تا کند پیدا غبار نقش موهومی

سر بی سجده باشد چند مغرور فلک تازی

چو آتش پیش پا دیدن به پستی افکند کاشم

طرف با آفتاب آگهی دل می برد از دست