به ننگ ناکسی زان در برون رفته ست فراشم

ادب با شوخی طبع فضولم بر نمی آید

به رویم پرده مگشا تا همان بیرون در باشم

بساط کبریا پایان خار و خس که می خواهد

چواشک مضطرب تاکی نشیند نقش من یارب

عنان لغزش پا می کشد عمریست نقاشم

به مرگ از زندگی بیش است یاس بینوای من