خار هم گر می کشم از پا به مژگان می کشم

مشت خون نیم رنگم طرفه شوخ افتاده است

چون حنا دستی به دست و پای خوبان می کشم

با مروت توام افتاده ست ایجادم چو شمع

از غبار خاطرم ای بی خبر غافل مباش

گردباد آه مجنون بیابان می کشم

سایه بیدست و پایی از سر من کم مباد