گردباد آه مجنون بیابان می کشم

با مروت توام افتاده ست ایجادم چو شمع

خار هم گر می کشم از پا به مژگان می کشم

از غبار خاطرم ای بی خبر غافل مباش

سایه بیدست و پایی از سر من کم مباد

کز شکوهش انتقام از هر چه نتوان می کشم

در غبار خجلتم از تهمت آزادگی