کز شکوهش انتقام از هر چه نتوان می کشم

از غبار خاطرم ای بی خبر غافل مباش

گردباد آه مجنون بیابان می کشم

سایه بیدست و پایی از سر من کم مباد

در غبار خجلتم از تهمت آزادگی

من که چون صحرا هنوز از خاک دامان می کشم

کلفت مستوری ام در بی نقابی داغ کرد