در غبار خجلتم از تهمت آزادگی

گردباد آه مجنون بیابان می کشم

سایه بیدست و پایی از سر من کم مباد

کز شکوهش انتقام از هر چه نتوان می کشم

من که چون صحرا هنوز از خاک دامان می کشم

کلفت مستوری ام در بی نقابی داغ کرد

بار چندین پیرهن از دوش عریان می کشم