سایه بیدست و پایی از سر من کم مباد

خار هم گر می کشم از پا به مژگان می کشم

از غبار خاطرم ای بی خبر غافل مباش

گردباد آه مجنون بیابان می کشم

کز شکوهش انتقام از هر چه نتوان می کشم

در غبار خجلتم از تهمت آزادگی

من که چون صحرا هنوز از خاک دامان می کشم