جهان تعبیر بود آنجاکه من خواب فراموشم

به حیرت خشک باشم به که در عرض زبان سازی

به رنگ چشمه آیینه جوهر جوشد از جوشم

ز یادم شبهه ای در جلوه آمد عرض هستی شد

شکستن اینقدرها نیست در رنگ خزان بیدل

دربن وبرانه گردی کرده باشد رفتن هوشم