ز یادم شبهه ای در جلوه آمد عرض هستی شد

به رنگ شبنم از چشمی که دارم خانه بر دوشم

به حیرت خشک باشم به که در عرض زبان سازی

به رنگ چشمه آیینه جوهر جوشد از جوشم

جهان تعبیر بود آنجاکه من خواب فراموشم

شکستن اینقدرها نیست در رنگ خزان بیدل

دربن وبرانه گردی کرده باشد رفتن هوشم