به رنگ شبنم از چشمی که دارم خانه بر دوشم

مرادی نیست هستی را که باشد قابل جهدی

ندانم اینقدرها چون نفس بهر چه می کوشم

به هر جا می روم از دام حیرت بر نمی آیم

به حیرت خشک باشم به که در عرض زبان سازی

به رنگ چشمه آیینه جوهر جوشد از جوشم

ز یادم شبهه ای در جلوه آمد عرض هستی شد