به هر جا می روم از دام حیرت بر نمی آیم

مگر چون غنچه نگشاید شکست رنگ آغوشم

مرادی نیست هستی را که باشد قابل جهدی

ندانم اینقدرها چون نفس بهر چه می کوشم

به رنگ شبنم از چشمی که دارم خانه بر دوشم

به حیرت خشک باشم به که در عرض زبان سازی

به رنگ چشمه آیینه جوهر جوشد از جوشم