ندانم اینقدرها چون نفس بهر چه می کوشم

خیال گل نمی گنجد ز تنگی درکنار من

مگر چون غنچه نگشاید شکست رنگ آغوشم

مرادی نیست هستی را که باشد قابل جهدی

به هر جا می روم از دام حیرت بر نمی آیم

به رنگ شبنم از چشمی که دارم خانه بر دوشم

به حیرت خشک باشم به که در عرض زبان سازی