زبن بزم به جز زحمت عبرت چه کشد کس

روزی دو نفس بال فشان است به گوشم

چیزی ز من و ما بنمایم چه توان کرد

گرم است دکان آینه داری بفروشم

طنبور تقاضای همین مالش گوشم

چون دیده آهو رمی افروخت چراغم

کز دامن صحرا نتوان کرد خموشم