چون دیده آهو رمی افروخت چراغم

گرم است دکان آینه داری بفروشم

زبن بزم به جز زحمت عبرت چه کشد کس

طنبور تقاضای همین مالش گوشم

کز دامن صحرا نتوان کرد خموشم

دور است به مژگان بلند تو رسیدن

من سرمه نگشتم چه کنم گر نخروشم