نفس عمری تپید و مدعای دل نشد روشن

خریداری ندارد دل مگر آیینه بفروشم

ز گل تا غنچه هر یک ظرف استعداد خود دارد

درین گلشن بقدر جلوه خود من هم آغوشم

چراغی داشتم بی مطلبیها کرد خاموشم

به کنج عالم نسیان دل گمگشته ام بیدل

ز یادم نیست غافل هرکه می سازد فراموشم